26.11.2015

Boşuna Yaşamışsın Sen Çocuk

Düşmüşsün artık bir kere cehennemin en dibine. Çalışmışsın, çırpınmışsın olmamış. Her ayağa kalktığında biri tokat atar olmuş, sindirmişler seni. Bir böcek gibi gereksiz görmüşler ciddiye almamışlar. Yaşamışsın yine de tabi buna yaşamak denirse ! Hayallerin gecenin kör karanlığında kaybolmuş, umudun kalmamış. Yaşamışsın kolun kanadın kırık bir şekilde. Yıllar ilerlemiş saçına sakalına aklar düşmüş, öleceğin günü bekliyorsun işte. Ne yaşadım ki diyorsun, ne gördüm ki diyorsun. Başka insanların hayatlarına imreniyorsun. Onlar dolu dolu yaşamış, birbirlerini sevmiş görünüyor sana. Sonra çocukluğunu düşünüyorsun, her şeyin henüz pespembe olduğu yıllara götürüyor aklın seni. Misket salladığın, kağıt külahları borudan üflediğin zamanlar. Diyorsun ki insan en çok çocukluğunda mutluymuş. Hep çocuk kalamadık diye hayıflanıyorsun. Bir sigara daha söndürüyorsun zaten dopdolu izmaritlerin olduğu küllüğe. İçinden değil nefes almak, küllüğü dökmek bile gelmiyor. O derece bıkmışsın artık..


Ne ara bu hale geldin sen çocuk? Yılları tutamamışsın akmış su misali. Sana bir şey kazandırmamış beklentilerini boşa çıkarmış. Sevmişsin, sevilmemişsin. Şimdiyse elinde kalanlar bir yamalı parka, bir çift yırtılmış pabuç. Geceleri çıkıyorsun sokağa. çünkü daha tenha daha sessiz. Sıkılmışsın insanlardan ya da seni sürekli ezmelerinden. Yürüyorsun yorulana dek, sonra oturuyorsun bir kaldırama. Seyrediyorsun yıldızları, ayı. Keşke diyorsun bir kez daha. Hayatında o kadar çok kullanmışsın ki bu sözcüğü nasırlaşmış dilinde. Sıkıyorsun kendini ağlamamak için ama akıyor işte bir kaç damla. Siliyorsun elinin tersiyle. Sonra kalkıp barakana geri dönüyorsun, hayatının geri kalanı bu şekilde devam ediyor şaşmadan. Taa ki öldüğün güne dek,..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

İstediğiniz biçimde eleştiride bulunabilirsiniz. Her insan gibi hatalarım olabilir mutlaka..