26.10.2015

Ölmeyi Bekliyorum Çok Geçmeden..

İliklerime kadar işlemiş yalnızlık. Her nefeste daha da artıyor. Vazgeçmek üzereyim herkesten, her şeyden. Ama bekliyorum işte, düzelir belki diye. Fakat düzeleceği yok gibi. O kadar uçlarda yaşıyorum ki ortası yok sanki. Adım atsam düşeceğim, gerçi çoktan düşmüştüm ben sadece öldürmedi bu düşüş..

Hayat akıyor dışarıda ben ise hücremde yaşamaya devam ediyorum. Çok şey kaybetmişim yaşama sevinci adına bir şey kalmamış. Sürünüyorum.. Gerek bencillik, gerek tembellik yüzünden kaybetmişim işte. Arkadaşlarımı, güzel bir kariyeri vs.. Herkes yolunu bulmuş, adam olmuş ben olamadım hala. Kaçırmışım treni çoktan. Ruh ve akıl sağlığımı kaybettim bir kaç kere. Hastanelerde gözümü açtım. Bir ton ilaç kullanıyorum ama fayda etmiyor işte. Bir türlü kendime gelip dimdik duramıyorum hayata karşı. Hep bir kaybedişle bitiyor günler..



Ne zaman bitecek bilmiyorum. Acı çekiyorum gerçekten, tarifsiz bir acı. Yardım edende yok boğuluyorum işte. Ama hata kendimde, kendim ettim kendim buldum sonuçta. Hayata sarılsaydım bir idealim olsaydı bunlar başıma gelmezdi. İşte böyle geçiyor günler, geceler. Ölmeyi bekliyorum artık çok geçmeden..

İmreniyorum güzel hayatlara, zenginliğe değil. Mutluluğa, huzura. Seni hatırlayacak arkadaşlara. Geçen gün doğum günümdü kimse hatırlamadı mesela. O derece unutulmuşum, o derece soyutlanmışım herkesten demek ki. Umutsuzum artık bana bir mucize lazım. Ama zor işte, çok zor..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

İstediğiniz biçimde eleştiride bulunabilirsiniz. Her insan gibi hatalarım olabilir mutlaka..