26.10.2015

Ölmeyi Bekliyorum Çok Geçmeden..

İliklerime kadar işlemiş yalnızlık. Her nefeste daha da artıyor. Vazgeçmek üzereyim herkesten, her şeyden. Ama bekliyorum işte, düzelir belki diye. Fakat düzeleceği yok gibi. O kadar uçlarda yaşıyorum ki ortası yok sanki. Adım atsam düşeceğim, gerçi çoktan düşmüştüm ben sadece öldürmedi bu düşüş..

Hayat akıyor dışarıda ben ise hücremde yaşamaya devam ediyorum. Çok şey kaybetmişim yaşama sevinci adına bir şey kalmamış. Sürünüyorum.. Gerek bencillik, gerek tembellik yüzünden kaybetmişim işte. Arkadaşlarımı, güzel bir kariyeri vs.. Herkes yolunu bulmuş, adam olmuş ben olamadım hala. Kaçırmışım treni çoktan. Ruh ve akıl sağlığımı kaybettim bir kaç kere. Hastanelerde gözümü açtım. Bir ton ilaç kullanıyorum ama fayda etmiyor işte. Bir türlü kendime gelip dimdik duramıyorum hayata karşı. Hep bir kaybedişle bitiyor günler..