7.09.2015

Yeniden Mazi, Yeniden Efkar ve Karamsarlık..

Geçmiş ne kadar da güzelmiş...

Şimdi yaşadığım hayata bakınca eskiyi düşünüyorum olur olmaz. Bazen sana bakıyorum hala orda mısın diye evet ordasın ve gülümsüyorsun her zaman ki gibi. Seni güldürdüğüm zamanlar geliyor aklıma hayıflanıyorum işte kendi kendime. Hala neden mutlu olamadıysam sebebi açık değil mi? Gülümsemen eksik hayatımda. Boylu boyunca çok düşündüm neden mutlu olamıyorum diye gerçektende sebebi bu. Kimse gülerken içimi ısıtamadı benim senden başka. O aidiyet duygusunu bir tek sende gerçek görmüştüm. Aittim ve aidim hala araya yıllar girsede, öleceksemde bu duyguyla öleceğim galiba..

Pişmanlık var en çok beynimde, kalbimde yankılanan. Güzel anılar var bir daha yaşanmayacak. Bir gün bitecek hayatım bitsin zaten. Seni bir daha dolu dolu yaşayamayacağım madem hemen bitsin. İntiharı düşündüğüm çok oluyor, belki bir gün diye erteliyorum. Alarm vakti bir gün ertelenmeyecek gibi sanki. Mutluluğum anahtarı uzaklarda bir kapı gibi duruyor. Açsam kucaklayacağım ama açamıyorum belki de açmak istemiyorum kim bilir. Keşke diye bir sözcük olmasaydı keşke. Zira hep cümlelerimin başını işgal ediyor. Beni maziye hapseden bu keşkeler olmasaydı ya. Güzel olabilirdi..



Çocukken çok ağaca çıkardım. Dimdik gökyüzüne uzanan ağaçlar. Çıkmak istediğimde çıkabiliyordum her zaman ve hiç düşmedim gariptir. Olabildiğince yukarı çıkar manzaranın tadına varırdım hoş düşsem ölürdüm ya. Yaşattı beni yaradan bu günlere kadar. Demek istediğim eskiden kendimi kahraman gibi görebiliyordum yaptığım çoğu şey beni tatmin ediyordu. İnsanlar olmak istediği kişi uğrunda bir hayat harcarken ben çocukluğumda insanların olmak istediği kişiydim. Mahalle maçlarında takımıma oyuncu seçen biriydim. Top ağaca, balkona kaçınca çıkıp alan. Gittiği her yerde bir iz bırakan bir çocuktum. Belki bu yazdıklarım size narsist bir insan olduğumu gösterebilir. Ama hayır gerçektende popüler bir çocuktum eskiden. Neyse şimdi ise çok uzağım çocukluğumdan. Hiç bir şey kalmadı. Deniz dalgalandı ve benim kuma yazılı tarihimi bir güzel siliverdi..

Yaşanacak çok şey var belki de. Hep öyle derler ya. Ömrü biçebildiğimiz kadar yaşayamıyoruz ki oysa. Belki hafızayı çoktan doldurduk. Ben en azından doldurduğumu düşünüyorum. Benim hayatım bir solukta bitti, çok çabuk geçti güzel yıllar. Biraz umudum var biraz da sigaram. Sigara öldürür diyorlar belki benimde katilim olur.

Mutluluk bir tren ve ben o treni kaçırmışım içinde en sevdiğimle beraber. Başka bir tren daha yok ne yazık ki. Buraya sayfalarca girdi yazdım bazılarını sildim tekrar yazdım. Amacım biraz rahatlamaktı vicdanımı rahatlatmak. Ama anlıyorum ki buralar sadece yazıyla doldu vicdanım hala rahatsız. Bir cin çıksa lambadan 3 dilek hakkın var dese. Tek dilek yeter beni çocukluğuma geri gönder derdim. Neyse işte dayanabildiğin kadar yaşıyorsun bu tiyatroda. Herkes maskesini takıyor ve oynuyor. Kimi iyiyi kimi kötüyü. Ben çoğu zaman kötüyü oynadım kaybettiklerim hep kendi yüzümdendi. İyilerin kazanması için kötülerin kaybetmesi lazım. İyi kaybettim bu zamana kadar..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder