4.07.2013

Zor..

Düşümüyorum geleceği sonu belli olan ama aradaki yaşanmışlık ne olacak onu. Belki sokaklara düşebilirim, ölüm bir kurtuluş olabilir. Ama öleceğim yok şu sıralar. Belki de kaderin bu kadar keskin olacağını kimse tahmin edemiyor. Yaşatıyor seni sınavda bu hayat. Limitlerini zorluyor ve işin kötüsü öldürmüyor. Ölüp kurtulmak çözüm değil diyenler olabilir. Ancak gidip gelen yok nereden bilebiliriz ki ölümün yaşamdan daha kolay olup olmadığını..

Sokak çocuklarını düşünüyorum, ayyaşları, keşleri, tinercileri. Onlar mı istemişti bu yaşamı "hayır" Şimdi ki anı iyi değerlendirmeli ve geçmişten ders çıkararak yaşamalı. Ancak hayatın fiskesi çok ağır. Kim benim yaşam standartlarım garanti diyebilir ki. Hep zevki sefa süremiyorsun ki. Her insan dibi görür ona inanırım. Ben dibe yaklaştım ancak henüz görmedim. Daha kötüsü elbette vardır.


Keşke yaşamasaydım, doğarken ölen bebekler ne şanslı direkt cennet kapıları açılacak onlara. Bense pis günahkarım, elini attığı her şeyi kurutan bir günahkar. Belki de lanetlendim bilemiyorum. Ama şu açık ki yaşadığım an ve aldığım her nefes beni güçlendireceğine daha da bozuyor. İsyan etmiyorum sadece hayattan korkuyorum artık.

Okuma yazmayı öğrenmek kadar kolay değil hayatı öğrenmek. Ailesi olmayanların, sokakta soğukta, sıcakta bir çatısı olmayan insanların hayatları ne kadar zor. Allah hepimiz için hayırlısını versin ve bu düşmüş insanlara mutlu olmayı tekrar nasip etsin. Yoksa büyük uçurumlar var insanlar arasında ve bu hiçte normal değil. Kıyametimiz yakın...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder